De toverberg - Mann, Thomas 1875-1955 (Antwerpen Arbeiderspers, 2000)
De Toverberg van Thomas Mann gaat over een Duitser genaamd Hans Castorp die aan het begin van deze eeuw zijn zieke neef in een Zwiters sanatorium komt bezoeken en daar dan maar gelijk zeven jaar blijft simuleren dat ie ook ziek is. Bijna duizend bladzijden lang ligt hij in een kameelharen deken op zijn balkon een beetje te mijmeren. En drie maal daags zetten de patienten het op een schransen. Om het nog erger te maken bestaan ettelijke bladzijden uit Nietzsche-achtige discussies en aan het einde van het boek gaat Hans godbetert aan spiritisme doen. En toch, toch is dit het beste boek dat deze eeuw is geschreven, simpelweg omdat het zo goed is geschreven dat je helemaal niet meer door hebt dat je een boek leest. Integendeel de personages gaan werkelijk leven en dit geldt niet alleen voor de onvergetelijke hoofdpersonen, ik noem maar even kamerheer Behrens, Settembrini, de sinistere Naphta, de stille liefde Madame Chauchat, meneer Peperkorn, neef Ziemszen en Hans zelf maar mischien zelfs meer nog voor de talloze figuranten zoals de suicidale meneer Albin, Hermine Kleefeld met de fluitende long, het onderontwikkelde mens mevrouw Stohr enzovoort enzovoort. Nogmaals : Zieke duitsers in een zwitsers sanatorium (gaap) klinkt niet alsof er veel te lachen valt. En toch is dit boek op een mild ironische manier heel erg grappig. Heel af en toe is het boek zelfs hilarisch. En wanneer je s¿avonds in je bed leest dat Hans in zijn kameelharen deken op het balkon ligt en vaag in de verte flarden feestmuziek hoort uit het lager gelegen hotel waar een bruiloft aan de gang is dan hoor je zelf ook die muziek. En het is niet ieder boek gegeven om dat voor mekaar te krijgen.
Originally published in 1924
Keywords: 20th Century (1901-2000); Novel; Germany