Onkruid onder de tarwe : proeve van taalzuivering - Meert, Hippoliet, 1865-1924; Peeters, Constant Hubert, 1880-1951 (Turnhout : Brepols, 1941)
Meert was leraar aan het Koninklijk Atheneum van Gent en werd door de Koninklijke Vlaamse Academie bekroond voor dit werk. Hij gaat op zoek in literaire werken, tijdschriften en kranten en wijdt uit over de taalfouten die hij ziet in deze uitgaven. Heel omslachtig legt hij eerst de theorie en de geschiedenis van een woord of uitdrukking uit, om vervolgens af te sluiten met een oordeel. Zo lezen we bijvoorbeelb bij het woord "dierf": de dialectische vorm dierf voor durfde verdient onvoorwaardelijk afkeuring. Wanneer je in de lijst van auteursnamen Ernest Claes ziet opduiken, die zo mooi in een spreektaal schreef, of Guido Gezelle, die een heel eigen taal ontwierp om weer te geven wat hij wou zeggen, kan je jezelf de vraag stellen in hoeverre dit werk eigenlijk wel nut had: niemand die Claes of Gezelle leest zal de taal van deze auteurs in het dagelijkse leven gaan gebruiken.